BEHAWIORYZM: PRAKTYCZNA TEORIA TERAPII.

          Behawioryzm jest nazwą najnowszej psychologicznej teorii, która osiągnęła wystarczającą zawodową akceptację, aby można było ją uważać za główną „szkołę" myśli. Behawioryści nie zajmują się głównie tym, co motywuje człowieka, aby działał w konkretny sposób. Koncentrują się bardziej na obiektywnym, postrzegalnym zachowaniu. Ich celem jest modyfikacja sposobu, w jaki człowiek działa, aby nie bacząc na przyczynę psychologicznego niedostosowania, uczył się, jak sobie skutecznie z nim radzić. W najogólniejszym sensie, metoda behawiorystyczna polega na pozytywnym wzmacnianiu lub nagradzaniu pożytecznego zachowania albo negatywnym wzmacnianiu lub karaniu zachowania destrukcyjnego.

          Celem jest raczej zmiana zachowania niż zajmowanie się nim samym. Także nie jest celem dokonywanie zmiany struktury teorii psychologicznych. Stało się to podstawą dla rozwoju Anonimowych Alkoholików, pierwszej poważnej terapii wspierającej, stworzonej, aby zająć się zachowaniem kompulsywnym. Twórcy Wspólnoty Anonimowych Alkoholików byli instynktownymi behawiorystami. Rzeczywiście Anonimowi Hazardziści i inne „Anonimowe" wspólnoty, na przykład Anonimowi Żarłocy, są wzorowane bezpośrednio na Anonimowych Alkoholikach. Te grupy wsparcia ze swoimi terapiami są zdecydowanie skuteczniejsze niż większość innych teoretycznych sposobów zmiany zachowania ludzi mających problemy z zachowaniami wynikającymi z osobowości kompulsywnej.

         Podsumowując możemy zauważyć, że mimo istnienia wielu teorii kompulsji, nie jest łatwą sprawą ustalenie tego, co właściwie powoduje zachowania kompulsywne. Jest równie trudno stwierdzić, dlaczego właściwie jeden człowiek staje się kompulsywym hazardzistą, a nie alkoholikiem, a dlaczego inny staje się jedzenioholikiem lub narkomanem etc., a dlaczego niektórzy są dotknięci wieloma kompulsjami.

       Co więcej, nie można konkretnie stwierdzić, że każdy człowiek, który posiada antyspołeczny lub destrukcyjny wobec siebie, kompulsywny nawyk zachowania, to z pewnością robi to z powodu lęku, zazdrości, złości, winy, wstydu, frustracji lub innych podobnych emocji. Ponieważ każdy z cytowanych przez nas psychologów i nauczycieli rozwinął swój własny system hipotez, to ostateczny wniosek, do jakiego możemy dojść - szczególnie zanim zrozumiemy człowieka, a człowiek zrozumie siebie samego- jest taki, że zachowanie kompulsywne jest prawie zawsze szkodliwe dla pomyślności i szczęścia tego człowieka.

      Oczywiście, tutaj koncentrujemy nasze zainteresowanie na kompulsywnych hazardzistach, a w szczególności na ich cechach i zastosowanych terapiach w celu przywrócenia ich do zdrowszych sposobów życia. Aby pełniej zrozumieć zachowania i potrzeby tych, którzy uprawiają hazard kompulsywnie, konieczne wydaje się poznanie ich charakterystyki jako grupy socjologicznej.